Actions

Work Header

Sapore de sale, Sapore de mare

Summary:

Guido era 'na persona semplice.

Je piacevino 'e film de Clint Eastwood e je piaceva annà giù ar viale co 'a cumitiva sua. 'Gni tanto se faceva du partite ar bingo perché «Oh ma che posso dì de no ar mi nonno? Ma no che nposso dì de no, ma che c'hai ntesta». N'mezzo a 'a settimana studiava all'università, er venerdì annava ar baretto de Ciro e se faceva 'na biretta. 'Na vita tranquilla, 'nsomma, niente de che lamentasse.

E poi ejallà, 'a sfiga.

Notes:

(See the end of the work for notes.)

Work Text:

Guido era 'na persona semplice.

Je piacevino 'e film de Clint Eastwood e je piaceva annà giù ar viale co 'a cumitiva sua. 'Gni tanto se faceva du partite ar bingo perché «Oh ma che posso dì de no ar mi nonno? Ma no che nposso dì de no, ma che c'hai ntesta». N'mezzo a 'a settimana studiava all'università, er venerdì annava ar baretto de Ciro e se faceva 'na biretta. 'Na vita tranquilla, 'nsomma, niente de che lamentasse.

E poi ejallà, 'a sfiga.
Ma ve pare giusta 'na cosa der genere? Uno mo manco pò più sta tranquillo sul lettino n'vacanza d'estate, cor Sole che n'artro po' scenne direttamente giù su 'a Terra, che s'adda trovà davanti er David de quello là.
«A me me va d'annà giù st'estate»
Javeva detto Narancia.
«Daje che se divertimo»
Javeva detto Narancia.
E 'nvece? Morto bruciato ar mare e co' 'na cristo de statua greca de fronte a lui.

Guido n'era uno che se faceva tanti problemi, je piacevino sia 'e pischelle che 'e pischelli e 'o sapevino pure l'amici sua, ma a guardà quello lì n'artro po' e davero lì l'avevino lasciato e lì 'o ritrovavino, ma n'è che poteva prenne e annassene da solo così a caso pe' conto suo.

Innanzi tutto 1) davero complimenti a 'a mamma, perché uno bello come er Sole così mica l'aveva mai visto, co quell'occhi blu je ricordava uno de quei modelli che stavino su 'e riviste che se leggeva Leone e 2) a proposito de Sole, de solito 'e biondi n'è che l'attizzavino così tanto eh, però questo co quei capelletti lunghi lunghi, belli belli co tutta qua' luce je pareva che fosse lui a brillà e no rsole.

Lui ce provava a nun guardallo, se sdraiava e faceva finta de dormì, se metteva a pancia sotto e guardava 'a sabbia, ce provava a legge 'a rivista co sopra l'attrazioni turistiche, ma niente, tutte 'e vorte che guardava avanti quello stava lì davanti a lui a parlà tranquillo co' l'amici sua.
E daje che, dopo un quarto d'ora a fa su e giù, decise de arzasse per fa rbagno, pure perché n'è che je piaceva tanto sta lì a coce senza fa niente. Te pareva che Narancia doveva svejasse n'quer momento.

«Ao ndo vae?» madonna che schifo tutta 'a bava colata de lato, pe' carità Narancia era amico suo ma poraccia chi s'o pia.
«Me vo a buttà zì, sto a morì de callo» "E de n'artra cosa, ma nc'è bisogno de dittelo"
«A Guì ma ndo vae che prima tra tutt'e tre se semo finiti n'vassoio de pizza a testa»
«Nte preoccupà, vent'anni e nso mai morto odda morì mo?»

Pancia 'ndentro e pett'infori, Guido se fece quei dieci metri de spiaggia ardente camminando rigido che manco 'e soldati de 'a regina d'Inghilterra, come aveva fatto a nun bruciasse 'e piedi nse sa, ma armeno poteva dì de nun avè fatto 'na figura de merda davanti ar tipo biondo, che 'ntanto stava tranquillo a legge sotto l'ombrellone. Je sarebbe piaciuto esse notato un po' però, 'nnaggia.
L'acqua era 'no spettacolo, riusciva a vedé pure i pesci pe' quanto era limpida, pure se era npo' agitata, ma l'animaccia se era fredda oh. Piano piano Guido avanzò fino a che jarrivava ai fianchi, poi se fece coraggio e se buttò.

'A sfiga però, 'na vorta che t'ha preso, t'ha preso e nun ce stanno cazzi pe nessuno.

Da quanto è che stava a notà, cinque minuti? Nse sa, ma se pò dì che Guido n'attimo stava tranquillo a fasse l'affari sua e l'attimo dopo se sentiva n'dolore allucinante a 'a gamba e nriusciva più a sta a galla.
"L'anima de li mortacci mia e de quanno ndo retta mai a nessuno porca di quella troia-"
Niente, pure se spigneva coe braccia e coll'arta gamba se sentiva male e nun riusciva a più a respirà, più stava e più sentiva forte rdolore.
Guido era sì 'na persona semplice, ma nera 'no scemo, sapeva de sta ne 'na situazione de merda. Je veniva da piagne a pensà all'amici sua, ar nonno che tutte 'e vorte che 'o vedeva l'abbracciava come si c'aveva ancora cinque anni, a tutto rtempo che aveva passato su 'e libri a studià pe' poté fa qualcosa ne 'a vita, ma ormai nriusciva manco più a vedé bene pe quanto male stava.
Guido sprofonnava sempre de più n'mezzo ar mare, sentiva l'acqua salata che je grattava 'a gola mentre 'a corrente 'o spigneva sempre più a largo e, più provava a dimenasse pe tornà su, più se sentiva stanco. Tutto se faceva sempre più nero, e Guido voleva solo che tutto smettesse de faje così male...
...
...
..
.

 

 

Guido, prima de vedé, sentì.
Sentì 'a pressione su 'a bocca, sentì 'a sabbia bagnata sotto de lui, sentì 'a gente che parlava ntorno a lui, sentì 'e voci de Bruno, Leone e Narancia che 'o chiamavino scossi e, soprattutto, sentì come se doveva vomità. Se girò de scatto sur fianco e buttò fori, ma tutto quello che je uscì era acqua de mare. Dentro se sentiva brucià e manco aveva fatto n'tempo a aprì l'occhi che je se prese n'attacco de tosse fortissimo e manco riusciva a tirasse su.
Sentì qualcuno che je accarezzava 'a schiena e je sussurrava che era tutto apposto, ma n'quer momento 'a testa je girava da morì e se sentiva come se tutto jentrasse da n'orecchio e j'uscisse dall'artro.

N'paio de minuti e de rigetti de acqua de mare dopo, riuscì a mettise a sede e aprì l'occhi. Prima vide 'na mano che je porgeva 'na buttija d'acqua, poi, mentre lentamente arzava 'o sguardo, vide du' occhi blu che manco rcielo a primavera e capelli biondi come l'oro. Se sentì mancà.

Bruno, che insieme all'artri e due era rimasto vicino a lui tutto rtempo, 'o prese ar volo prima che cascasse 'ndietro e pure rcristo de dio grego je afferrò n'braccio pe' aiutallo a sta seduto, allungandoje de novo 'a buttija d'acqua. Narancia intanto je se buttò addosso a piagne, co' Leone de lato che ancora tremava.

«Dimmi, ti senti meglio?» Guido ce mise n'attimo a capì chi aveva parlato, e de novo se sentì rcore ngola.
«Ah io n- Cioè sì, emh non lo so io non-» je faceva male parlà e sentiva che le guancie je bruciavino, provava a guardà rbiondo nell'occhi, ma nce riusciva. Bruno j'aveva messo addosso n'asciugamano e pure l'artri e due piano piano se stavino a calmà. Rbiondo je fece n'mezzo sorriso e se sentì de sta de novo sott'acqua.

«Sono felice che tu stia bene»
"Madonna mia se nso morto prima schiatto mo"
«Non sei stato sotto a lungo, ma ci ho messo un po' a riportarti a riva»
Guido se ripromise che se pe' davero fosse arrivato all'hotel vivo, 'na vorta tornato a casa avrebbe fatto rpellegrinaggio de chiesa nsieme a su nonna.
«Ugh io, cioè tu uh gr- grazie mille, non so come- uh..»
Bruno, santa l'anima sua, intervenì.
«È ancora sotto shock» je tirò n'occhiata veloce e poi tornò a guardà rtipo «Non so come ringraziarti per ciò che hai fatto, davvero»
Rmodello stile rivista de Leone sorrise de novo, sta vorta co' npo' de 'mbarazzo.
«Non ce n'è bisogno, sono solo felice di essere stato d'aiuto»

Ce fu nattimo de silenzio dove nessuno disse niente e se potevino sentì solo 'e singhiozzi de Narancia, poi Leone, delicato come solo lui po' esse, finalmente aprì bocca.
«Tutto molto bello, ma Guido è quasi morto e mesà che è ora de falla finita de dà spettacolo qui davanti a tutti e de levasse da qua»
C'aveva ragione: ancora stavino a riva tutti n'cerchio, e vabbè che ormai tanta gente era annata via dopo che Guido s'era svejato, ma ancora c'era chi stava lì a osservalli come 'e pantegane che aspettino che qualcuno faccia cascà rcibo.

Co' l'aiuto de Bruno e d'a 'a statua ("Oh mio Dio me sta a toccà, io mo me risento male fatime sdrajà n'attimo maronn-") Guido riuscì a tornà all'asciugamano suo, e pensava de essesela scampata ormai: l'aveva salvato, l'aveva ringraziato, l'aveva aiutato a tornà ar posto suo, mo rbiondo se ne andrà, no?
No.

Dopo avè scambiato du' parole coll'amici sua, se mise seduto vicino a lui e se mise a parlà co' Bruno e Narancia. Leone n'o vedeva tanto contento, ma a lui je stanno praticamente tutti sur cazzo a prima botta, quindi Guido nse stupì più de tanto, ma lui 'ntanto faceva de tutto pe' sta tranquillo. Je pareva de esse tornato a mezz'ora prima.

Giorno, così se chiamava rtipo, pareva che li conosceva da na vita pe' quanto parlava rilassato e Bruno c'aveva quo' sguardo nell'occhi che je veniva 'gni vorta che nse faceva i cazzi sua e sta cosa mica je piaceva così tanto, quindi decise de stasse bono e zitto pe' nun faje venì n'mente idee più strane de quelle che sicuramente già c'aveva.
Dieci minuti così e Narancia poi se ne uscì dicendo che c'aveva fame e che voleva annà a pià 'a roba ar ristorante d'o stabilimento.

«Se c'hai fame vai allora, che voi da noi»
"Leó, però stai calmo"
«Ao ma io nvojo annà da solo, tanto 'o so che quanno torno qui coa roba mia poi pore voi 'a volete, a sto punto venite subito co' me così dopo nse va a litigà»
«Narancia ha ragione» Mica je piaceva 'o sguardo de Bruno, no no «Leone, vieni con noi così ci aiuti a portare anche la roba per Guido»
«Ma perché pure per me? Mica ho detto niente io, poi guarda che cammino» Aridaje co' quell'occhiata.
«Non ti preoccupare» Bruno sorrise falso «Penso a tutto io» e trascinò co' lui Leone, mentre Narancia già s'era 'ncamminato.

Dopo n'attimo de silenzio, sentì ride de lato a lui e je se colorarono 'e guance de rosso.
«Sono dei buoni amici» Giorno guardava i tre che s'allontanavano co' 'no sguardo attento «Appena si sono accorti di quello che era successo non si sono staccati un attimo da te»
«Ah ecco, noi... Ci conosciamo da una vita, siamo praticamente incollati eh eh...»
Disastro. Era n'disastro. Se voleva sotterrà.
Giorno pareva divertito però, quindi Guido se fece coraggio e je iniziò a parlà come 'na persona normale ("E tu di dove sei?" "Ahh sì sì, è una facoltà molto interessante" "No guarda io accetto tutto ma quello schifo che spacciano per cucina italiana all'estero proprio no" "Io non ci credo che non hai mai visto nessuno dei suoi film, se non lo fai quando torni a casa ti vengo a cercare"...). Je fece piacere scoprì che Giorno, ortre a esse bello come er Sole, c'aveva pure 'na testa così e n'artro po' nun je dispiaceva manco più de esse quasi affogato visto che armeno s'erano conosciuti. Giorno je metteva npo' soggezione quanno 'o guardava, pareva che co' quell'occhi blu je leggesse fino a dentro l'anima, ma je piaceva come stesse sempre attento a quello che diceva e come annuiva mentre je parlava.

L'amici sua dopo npo' ritornarono co' fritture e panini e sia Guido che Narancia ("L'animaccia tua ma fatte l'affari tua") condivisero 'a roba loro co' Giorno. Poi Bruno, bestia di Satana, ebbe la brillante idea de fa scambià i numeri de telefono de tutti co' quello de Giorno.
«Così possiamo rimanere tutti in contatto!» Peccato che mentre 'o diceva guardava Guido e basta. Bestia.

Rpomeriggio continuò così.
Dopo npo' l'amici de Giorno se aggiunsero a loro e daje che da scambiasse 'e numeri s'arrivò a fà direttamente n'gruppo. Erino npo' strani, rbiondo ossigenato 'gni tanto c'aveva npo' de sbarzi d'umore e 'a roscia tinta pareva sempre scazzata, ma 'a fine pure co' loro ce se divertiva.
Pure loro sarebbero rimasti lì n'vacanza ancora npo' de giorni, quindi decisero che pure rgiorno dopo sarebbero stati tutti assieme, e 'a sera se divisero felici.

Guido scoprì chi javeva fatto bocca a bocca solo dopo esse arrivato in hotel coll'artri e tre.
Guido, che era 'na persona semplice, svenì che manco era arrivato all'ascensore.

Notes:

Alza le mani e tielle stese.mp3

Series this work belongs to: